28 mei 2014

de voorlaatste keer


Het dekentje, voor de voorlaatste keer. De volgende keer is het af.

De rand wordt eraan gebreid tijdens mijn kampeerweekend. Deken, wol en breinaald zitten in de valies. Een lekker warm werkje in dit sombere en kille weer.

Het eindeloze aantal draadjes is voor tijdens de ettelijke treinuren die vanaf maandag weer verslonden zullen worden. Ik ben best wel gespannen voor het nieuwe werk. Maar nu eerst kamperen!

Een fijn lang weekend gewenst!

23 mei 2014

de dublintas!

Ik stel u voor: de dublintas!

Ze heeft iets van Stella (de vorm) en van Betty (het ritsvakje en de hengels) en van de nobele naamloze (de binnenzakjes).

Ze is precies op maat gemaakt om als handbagage mee te kunnen met Aer Lingus.

En om voldoende kleren mee te kunnen nemen voor een week, is het gewicht zoveel mogelijk beperkt. Ze heeft dus iets van een ineenzakkende pudding (vlieseline H250 binnen en H630 buiten). Behalve de bodem tot halfweg het zijpaneel, daar zit wat extra stevigheid met vlieseline S520.



Gevuld zou de dublintas beter presenteren. Maar ik heb daar nu geen zin in. Dat stel ik nog even uit totdat ik ze kan vullen voor echt.

De foto's zijn gemaakt in de regen. Het badje "HG waterdicht voor textiel" heeft zijn nut bewezen.

Na regen is er zonneschijn. Perfect om buiten een blogberichtje te schrijven.

Nu ben ik nog bezig met een laatste Dublin-attribuut. Een compleet nutteloos één, dat alleen maar plaats en gewicht inneemt. Maar het is er eentje waar ik zin in had. Rara...

21 mei 2014

Wie doet mee?

Ik denk elke dag: ik moet eens gezonder gaan eten. Ondertussen krijg ik wel de nodige porties groenten en fruit binnen, maar die koekjes laten, dat is toch andere koek. Ja, dat lukt telkens even, om dan na kortere of langere periode om te slaan in een koekjeseetbui. Of chipseetbui. Of chocoladeëetbui. Of zelfs een combinatie van de drie. Vraag niet hoe ik het doe. Maar dat ik een ijzersterke maag heb, dat is zeker.

Gisteren was ik op bezoek bij een medeblogster. Een hele lieve trouwens, en hartelijk, vrijgevig (ik mocht in de grote lapjesschatkoffer uitzoeken!). En ze gaf me een gouden tip op gezond leven (en het bijhorende en ook welgekomen afvallen) aantrekkelijk te maken en vol te houden. Daarvoor is nog een extra persoon nodig (of meerdere). Dus de vraag is, WIE DOET MEE?

Het engagement: elke week minder wegen dan de week voordien. Mijn weegschaal pretendeert op 100 g nauwkeurig te zijn. 73,4 kg is dus minder dan 73,5 kg. Nee, zoveel weeg ik al lang niet meer. Dat is geleden van mijn prille twintiger jaren. Reken ondertussen bijna 20 kg bij. En nee, zoveel ga ik echt niet afvallen. Juist genoeg om me weer lekker in mijn vel te voelen. Of om weer in de kleren van vorig jaar te kunnen.
Wie niet geslaagd is in de wekelijkse weegproef geeft een lapje stof cadeau aan de ander. Maar enkel straffen is opvoedkundig niet zo correct hé. Daarom als tegengewicht: per kg af, krijg je een cadeautje (in omslagformaat) van de ander.
En als we met meerdere zijn, dan moet ik daar nog iets op bedenken.

Dat lijkt me wel iets. Wat er niet zo goed aan voelt, is de fixatie op gewicht. Ik kijk niet naar mezelf in termen van zoveel kg te veel, maar wel in termen van me goed voelen (of niet) in mijn lijf. Maar de uitdaging en de motivatie die erachter zit, spreekt me wel aan.

Iemand zin?


Dat was een hele boterham. En nu iets heel anders. De Dublintas is af! 't Is te zeggen, op dit moment geniet ze nog na van een heerlijk badje "HG waterdicht voor textiel". Af-foto's hebben jullie dus nog te goed. Om de nieuwsgierigheid te bevredigen, is hier alvast een sneek peak-je.

19 mei 2014

met het risico om...

 ... om een beetje afgezaagd te worden. Nog maar eens een update van het dekentje. Nog één paneel en een boord te gaan. En veel, veel draadjes om in te stoppen...

En hiernaast het bewijs dat ik wel degelijk begonnen ben aan de tas. Ettelijke naai-uurtjes verder is de binnentas ook al helemaal af. Ik heb de naai-drive opnieuw gevonden en verdeel mijn tijd tussen de naaimachine en genieten van de zon. Fijn!

14 mei 2014

tijd verliezen heet het

Ik heb tijd en benut ze niet. Tijd verliezen heet dat.
Ik weet vaak niet wat ik wil doen, maar zelfs al weet ik dat wel, dan doe ik het nog niet. Uitstellen heet dat. Straks, morgen. En morgen is het opnieuw: straks, morgen.
Ik ben daar een kei in. En ik ben er verre van gelukkig mee. De tijd doorkomen in plaats van te leven heet dat. Ik weet wel hoe het komt, daar niet van.

Je leidt het leven van een bejaarde in een verzorgingstehuis en je bent maar 40, zei iemand me vandaag. Dat klopt wel. Toch voor de tijd dat ik alleen ben. In gezelschap ben ik wel een echte bijna veertiger. Dan leef ik.

Zonet zag ik een reportage over een jonge vrouw met dromen, die toch niet in gang geraakt. De boodschap: leef nu, maak er het beste van. Herkenbaar, ook al is dromen een te groot woord voor mij.

Maar tot daar: vanaf morgenvroeg wordt er gestart met wat ik op dit moment wel weet dat ik wil, namelijk een tas maken om mee te nemen naar Dublin. We reizen low budget met enkel handbagage. Uitdaging is dus om een tas te maken die precies de toegelaten afmetingen heeft, zodat ik toch voldoende kan meenemen om een week door te komen. (Trouwens niet eerlijk dat het toegelaten gewicht geen rekening houdt met de lichaamsbouw van de reiziger. Vind je niet? :-) Grote mensen hebben toch meer omvangrijke en zwaardere kleren?)

Ik vertel dit maar, zodat ik een stok achter de deur heb om er morgenvroeg effectief aan te beginnen.

Hierbij nog de vorderingen aan het dekentje. Het tweede paneel is af (en het derde ondertussen halfweg, want de foto is van enkele dagen terug). Ik hou van de diagonalen die ontstaan.


En dit is een stapeltje handdoekjes (alias zweetdoekjes) voor het koor. Zwart met rode lippen is ons handelsmerk, zoals je ziet op mijn "uniform-T-shirt" (dat voor alle duidelijkheid niet zelf gemaakt is).


9 mei 2014

goed nieuws

Na drie dagen knippen, lijmen, naaien en te dikke touwtjes door te dunne parelgaatjes prutsen (pas bij dat laatste begon het nogal veel op bandwerk te lijken), kreeg ik deze voormiddag het heuglijke nieuws dat ik werk heb! Het geluk van 35 hartenvogels? Het geluk van meeleven en duimen van (blog-)vrienden? Voor dat laatste ben ik in elk geval heel dankbaar. Niets zo fijn als je omringd te weten.

Ik probeer nu wat meer te genieten van mijn laatste weken thuis. En op 1 juni start ik als business analist bij de RVA. Dat wordt een serieuze verandering, één die ik met veel plezier aanga.

Heb een fijn weekend!


6 mei 2014

bandwerk?

 
Zijn de hartenvogels bandwerk?

In de strikte zin van het woord natuurlijk wel. Ik maak ze niet per stuk, maar per 10 of zo. Nu overtref ik mezelf met 35 stuks ineens. Ik wil een voorraadje aanleggen en internationaal gaan in Dublin. Enkelingen uit de zingende holebigemeenschap een onverwacht souvenirtje aanbieden...

Voelt dit als bandwerk? Nee! Gelukkig niet. Zou dat komen omdat er per vogel niet zoveel werk aan is? Knippen, lijmen, naaien. That's it. Ik doe het graag.

Ik zag in april een blogbericht van Moois van 'm(i)e' over het hoofd. In dat blogbericht kreeg ik ook een award. Dankjewel daarvoor!

5 mei 2014

een inkijkje

Anneleen van de blog 'handgemaakt, dat smaakt' nomineerde me met de Liebster Award. Fijn om genomineerd te worden, dat is zeker. Maar het kettingaspect ervan... daar heb ik dus niets, maar dan ook niets mee. Sterker nog, ik wil daar niét aan mee doen. Wanneer je de ketting verbreekt, is ongeluk jouw deel. Zo is het toch, hé? Awel, ik doe daar dus niet aan mee. Niet omdat ik ongeluk wil, nee, zou destructief ben ik nu ook weer niet. Ik hou me ver van alle dingen, mensen die pretenderen mijn leven te kunnen voorspellen.

Bij deze heb ik dus al één ding over mezelf verteld. Ja, je krijgt een inkijkje in mijn leven en je krijgt antwoorden op Anneleens vragen. Uit respect omdat ik de award kreeg en omdat ik ook wel zichtbaarder wil zijn. Het kettingaspect van "nu moet je ook nog 10 andere blogs nomineren of..." laat ik achterwege.

Nog tien weetjes dus:
- Ik voel me soms een buitenbeentje in blogland. Een vrouw (hier doe ik nog mee met de massa) van bijna 40 (geen twintiger en dertiger dus zoals de meesten), kinderloos dan nog wel (de uitzonderingspositie wordt serieus verstevigd), manloos (wie deelt er nog mijn sociale status?), en last but not least op zoek naar een lieve vrouw (en daar sta ik dan alleen in mijn hokje... of is er nog iemand?). Dat telt al qua bekentenis, niet?

- Ik woon in Gent, ergens in de 19de-eeuwse industriële gordel, in een klein arbeidershuisje. Je weet wel, keuken beneden, daarboven living en daar nog boven slaapkamer, douche en WC. Het huisje is voorzien van een 20ste-eeuws terras, waar het in de avondzon heerlijk vertoeven is. Jammer genoeg is de kwaliteit van de muren ook 19de-eeuws. Niet ideaal voor iemand die niet houdt van burenlawaai.

- Mijn metekindjes hebben een grote plek in mijn hart. Metekindje 1 is 9,5, woont in het verre Zwarte Woud en is een voormalig buurjongetje. Metekindje 2 is 9 en woont een pak dichterbij. Metekindje 3 is bijna 2 en woont weer wat verder.

- Wat doe ik nog naast handwerken? Lezen, zingen, piano spelen. Mijn pianospel is niet meer wat het geweest is, maar het hoeft gelukkig niet virtuoos te zijn om mooi te zijn.

- Mijn favoriete vakantie: trekken in de bergen. Ik heb een zwak voor kale, grootse landschappen. Hier en daar een knoestige boom, kolossale zwerfkeien, klaterende beekjes, een vlek achtergebleven sneeuw.

- Voortdurend op tocht, op zoek naar leven dat goed genoeg is. Dat kan fijn zijn, boeiend, verwonderlijk, maar vaak ook lastig.

- Op zoek naar werk. O ja, mijn laatste sollicitatie ging goed. Ik ben tweede geëindigd en zit dus in de wervingsreserve. Van zodra er nog een job vrijkomt, is die voor mij!

Dat zijn al acht weetjes in totaal. Ze worden korter. Ik moet meer zoeken naar wat ik nog kan vertellen. OK, nog drie te gaan.

- Ik wil iets uitvinden. Niet iets groots of ingewikkelds, maar een patroon voor een tas. En dan beroemd worden... :-) Ach nee, maar een eigen tas ontwerpen, die een naam geven, en dat anderen die dan maken, dat zou ik wel fijn vinden. Alleen jammer dat ontwerpen niet voor mij is weggelegd. Of nog niet.

- Misschien vind ik nog inspiratie in wat ik niet graag doe: bandwerk, en bandwerk begint al heel snel (bij twee stuks bijvoorbeeld). Ergens mee beginnen, is ook vaak lastig, zelfs al ik weet dat ik er plezier in heb, eenmaal bezig. Dat doet veel tijd verloren gaan.

- Het wordt ondertussen te koud op mijn terras. Voila, ik hou het voor bekeken. Hieronder volgen nog de antwoorden op Anneleens vragen. Die schreef ik eerst. Op een vraag antwoorden is immers gemakkelijker dan zomaar iets vertellen.

Wat is je favoriete stofje?Dat is een moeilijke om mee te beginnen. Ik heb alvast geen favoriete designer. Ik onthou trouwens ook geen namen. Dit stofje kocht ik als laatste en vind ik wondermooi:
Ik watertand ook bij de nieuwe SoftCactus-stofjes. Maar er is een koopstop ingelast, dus...

Onder welke naaimachine rollen je projectjes vandaan?
Ik werk op een Pfaff, een modelletje van tien jaar terug. Geef foefjes of tierlantijnjes, maar oerdegelijk.
       
Wat zou je ultieme droomjob zijn?
Hmmm... daar ben ik naar op zoek. Een dienstverlenende sector, dat staat vast (ik heb geen greintje commerciële feeling en quota, concurrentie, prestatiedrang en dergelijke zeggen me niets). Alsmaar bijleren, dat is noodzakelijk. Maar geen examens meer, nee, daar heb ik het mee gehad. Een expert zijn. Antwoorden zoeken, antwoorden geven. Hoe complexer, hoe liever.

Wat doe je het liefst in je vrije tijd?
Het allerliefste (maar nog te weinig) ben ik in fijn gezelschap. En de tijd thuis besteed ik vooral aan naaien (in de winter of bij regenweer) en breien (bij mooi weer op een bankje, een terrasje). Niet bijster origineel hé, in dit bloglandschap?

Welk attribuut in je naaidoos zou je niet meer kunnen missen?
Tja, het tornmesje zeker? Wat een gepruts moet het anders zijn om stiksels weer open te krijgen.

Wat is je lievelingskleur?
Blauw, in al zijn tinten.

Wat is je favoriete stoffenwebsite?
Heb ik niet. Ik koop stof nog voornamelijk in een bakstenen winkel. De stof voelen is een belangrijke stap in het koopproces.

Waar hebben jullie leren naaien?
Mijn moeder heeft me leren naaien, ergens te midden van mijn lagere schoolloopbaan. Het precieze moment kan ik me niet herinneren. Ook niet hoe dat ging trouwens. Behalve dat ik geen elektriciteit mocht gebruiken en de naald handmatig moest bewegen. Geen idee wat ik voor het eerst maakte.

Wat ga je tijdens je groot verlof doen?
Niets bijzonders, vrees ik. Een leuke job hebben, zou fijn zijn.
Mijn vakantie situeert zich halfweg juni. Dan gaan we met het koor een weekje naar Dublin voor een internationaal korenfestival. Zalig. Daar zie ik nu eens echt naar uit. Een week onder vriendinnen, veel zingen, nieuwe mensen leren kennen.

Dessert of voorgerecht?
Dat weet ik eigenlijk niet. Ik neem meestal geen van beide. En al zeker geen dessert. Ik wil de smaak van het hoofdgerecht niet kwijtraken. De zoetigheid komt wel op een ander moment van de dag (veel te vaak en veel te veel).

Ben je een ochtend- of een avondmens?
Een ochtendmens. Ik hou van de rust 's morgens vroeg.


Hieronder nog een product van bandwerk, om dit bericht was op te fleuren. De derde Betty, drie keer dezelfde stoffencombinatie. De laatste keer, de allerlaatste keer, voor een tijdje.

patroon: Swoon patterns

2 mei 2014

lang geleden

Ik ben het bloggen wat kwijt. Het lijkt alsof ik niets meer te vertellen heb. Raar.

Dit dekentje, of beter dit eerste vierde van een dekentje, maakte ik hoofdzakelijk tijdens de lange treinrit naar en van het Zwarte Woud. De blokjes zijn ongeveer op 10x10 cm. Waartoe het zal dienen? Een knuffeldekentje voor in bed? Mijn grootmoeder maakte een dekentje bij de geboorte van elk kleinkind. Na 30 jaar wekelijks wassen, was mijn dekentje meer gat dan deken. Ik kocht er toen een nieuw. Nu misschien een zelfgemaakt? Ach, ik wou gewoon dit eens proberen. Helaas iets minder kleurrijk om de prijs wat te drukken.

Hebben jullie dat ook, jezelf willen omringen met dingen die staan voor geborgenheid, veiligheid, warmte? Ik ken natuurlijk wel meerdere mensen die houden van knuffels en zo, maar toch lijkt het alsof ik dat een graad erger heb. Alsof ik daarin ben blijven steken in mijn kindertijd. Soms schaam ik me daarom.


Vijf hartenvogels kozen voor een internationale vluchtroute. Vier bleven achter in het Zwarte Woud en eentje streek neer op deze beroemde Keulse trappen. Daarmee zijn alle vogels uitgevlogen en wordt het tijd om een nieuw nest te maken.