verlangen in de buidel en in de buik

patroon:Kanga Roo and Baby Roo

Na een erg korte tijd van verlangen is de buidel van kangoeroe gevuld. 't Zal zijn omdat de baby nog wat verkreukeld is van de bevalling dat er niet echt een kangoeroe in te herkennen valt... Maar dat is maar een bijkomstigheid.

In mijn buik groeien verlangens. Naar een huis, waar het stil is. Waar buren geen muziek, gelach en stemmen opdringen. Naar ruimte voor een eigen atelier. Opnieuw kunnen houtdraaien. Een eigen plek om blogdames te ontvangen en workshops te geven. Een tuin waar ik kan buiten zijn. Want buiten ben ik het liefst van al.
En dat alles voor niet teveel centjes, want die heb ik niet en kan ik ook niet lenen als "alleenstaande".

In mijn hoofd groeien zorgen, schrik. Voor verhuizen, voor beslissingen. Maar die duw ik nog even de kop in (wat een beeldspraak :-) ). Laat eerst maar dat verlangen groeien.

wachten

Wachten. Om de één of andere reden is dit wat door mijn hoofd spookt. Wachten waarop?
op energie
op zin (als in goesting), op passie, op uitbreken
op leven, met een hoofdletter, met een uitroepteken erachter
Maar dat doe ik wel, steeds meer.

Beetje een melancholische bui...

Wachten op vakantie vooral! Eindelijk, na meer dan een jaar non stop werken, op snipperdagen na (veel snipperdagen), ben ik weldra een week thuis. Mijn vakantieritme is helemaal ontregeld, sinds ik twee jaar geleden behoorlijk hard gevallen ben met de fiets. Met een afgescheurde voorste kruisband als gevolg. Bye mijn droomvakanties. Met de rugzak trekken in de bergen, dat durf ik niet meer. In een andere vakantie had ik geen zin. Dus ik bleef aan het werk. Totdat uitputting me een halt toeriep.

In mijn vakantieweek ga ik iets nieuws proberen: mijn tent neerpoten op een camping bovenop een klif in Normandië. Boeken mee, haakwerk mee ("een colsjaal is geen sjaal", niet?). Misschien nog een vlaggenlijn maken om wat vrolijkheid te brengen in mijn tijdelijke kleine thuis. En duimen voor mooi weer, want mijn tent is net groot genoeg om erin te liggen... Helemaal fantastisch zou ik het vinden om mijn hangmat omhoog te kunnen hangen. Maar daar hoop ik niet te veel op. Bomen aan de kust, hmmm...

Ook kangoeroe wacht. Totdat de buidel niet meer leeg is.

patroon: Kanga Roo and Baby Roo

wanneer de pop uit logeren gaat

Ruim voor de verjaardag van het nichtje, is haar cadeau klaar. Een workshop geven blijkt het ideale middel tegen uitstellen! En nu kan ik er nog lekker twee weken naar kijken! Het is een ietwat aangepaste versie van de Dorothy Day Tripper van Swoon geworden. Perfect voor een driejarige om pop en toebehoren mee te nemen wanneer ze uit logeren gaat.

patroon: Dorothy Day Tripper van Swoon Sewing Patterns

In de tas zit een knuffel voor de pop en een slaapzakje. Het roze stofje kochten het metekindje en ik samen, toen ze hier was met Hemelvaart. 't Is te zeggen: zij koos, ik betaalde. Niet op andere gedachten te brengen. Het moest en zou het roze geval worden. Ik denk wel dat ik erin geslaagd ben om tegemoet te komen aan haar wensen, en toch het roze voldoende te breken.

patroon knuffel: Feest in het knutselbos; patroon slaapzakje: Lua for dolls

 

En nu naai ik niet meer totdat mijn huis opgeruimd is. Stofjes opbergen, patronen weer in de kast, alle draad- en stofrestjes opdweilen... Ik heb even wat leegte en overzicht nodig in mijn keuken. En nadien... beginnen we weer van voor af aan!

Een heel fijn weekend gewenst!

over hoe de realiteit tegenovergesteld was aan de nachtmerrie

Voor een buitenmens als ik, gedwongen tot de stad, is dit een droomlocatie. Dat alleen al was puur genieten! Bezoek van roodborstjes, suskewiet-vinken... Gedruppel van regen op de parasol... En stil, zo stil! Ja, ik moet de stad uit, al was het maar voor een vakantie.
En lekker dat het daar was! Terwijl ik lag te bekomen van een nachtmerrie (een workshop waar de één na de ander vertrok, een zelfvertrouwen dat volledig gekelderd was...), was zij al aan het bakken. Dankjewel, Kris! Wat een gastvrouw ben jij!

Er werd gewerkt. Keihard, bijna zonder onderbreking. En dat een dag lang. Een dag veel langer dan een gewone werkdag, maar dan wel één met een veelvoud aan voldoening! En ook al was ik moe (stomme nachtmerrie) en was mijn uitleg daardoor warriger dan ik gewenst had, toch voelde ik me goed in mijn juffenrol. Maar ja, ik had dan ook de beste leerlingen die iemand zich kan wensen.

Hoe fijn is het om te zien dat ieder op zijn manier te werk gaat. Van alles spelden tot eerder op het gevoel werken. En dat uiteindelijk elk resultaat er één is om van weg te dromen. Maar die resultaten laat ik niet zien. Nee, dat laat ik over aan de dames in kwestie.

Verwend dat ik werd! Het had niet gehoeven, maar niettemin ben ik er ontzettend blij mee. Het grootste cadeau staat niet op de foto. Dat er heel zorgvuldig zal gekozen worden en dat na de verwerking ervan, er een object zal ontstaan om te koesteren, dat kan ik wel al vertellen. Dankjewel An, Anneleen, Brigitte, Daniëlle en Kris! Ik schreef het al, dat blogland nooit meer hetzelfde zal zijn.

Op het einde was er voor iedereen een "pluim van de juf". Ik wou ook de nodige inspanning leveren, terwijl mailsgewijs bleek hoe er gezweet en gezwoegd werd op het knippen van de patroondelen en het verstevigen ervan. Na al die tassen van mij, was ik uit het oog verloren dat het knippen en verstevigen niet zo evident is. Te onthouden voor een volgende keer!

En tot slot... ook mijn tas is "fotoklaar".
Alles was geknipt en verstevigd mee naar de workshop. Voor als ik niets om handen zou hebben. Maar al de eerste minuut, heb ik alles zorgvuldig weer opgeborgen. De handen en het hoofd waren vol genoeg. En zo had ik het graag.

Haast jullie maar om de tassen helemaal af te hebben! Of ik steek jullie voorbij! :-)


 




En ondertussen werd er naarstig verder genaaid:
http://onliemie.blogspot.be/2015/07/workshoppen-en-een-echte-janusjetas.html
http://homeiswherethedachshundis.blogspot.be/2015/07/betty-bowler-tas.html
http://mandarien.blogspot.be/2015/07/betty-bowler-boom.html 
http://handgemaaktdatsmaakt.blogspot.be/2015/08/juf-claire-met-eindeloos-geduld-een.html

Domweg

Met een hart vol geluk huiswaarts... Apetrots (of is het apentrots?) ben ik op die schitterende, warme, gezellige en buitengewoon enthousiaste dames.

Ik weet het, ’t is maar kort, maar ik wil het toch delen terwijl de trein me huiswaarts brengt. Eenmaal thuis is het recht naar bed voor een nacht met mooie dromen.

Binnenkort een uitgebreider verslag van een weeral fijne dag!

Domweg gelukkig. ’’Domweg’’ als ’’te vol van geluk en te moe om er veel woorden aan te geven’’. Dankjewel, dames!

gezichtjesdag

Vandaag is gezichtjesdag. Poes, beer en kangoeroe lagen uitdrukkingloos op tafel. In de avondzon verhuisden ze mee naar mijn balkon, om ze daar te voorzien van een gezicht. Altijd spannend. Lukt het me de juiste emotie te borduren? Ik denk dat het een geluksavond was... Vooral de poes steelt mijn hart.

Het bijna driejarige metekindje, weet je nog... Vandaar de "subtiele" roze accenten. 't Is pas binnenin de tas, dat er zich een zee van roze zal openbaren. Maar dat is voor later.

En Brigitte, zo snel haak ik niet hoor! De kangoeroe meebrengen, zal niet voor dinsdag zijn... Met een beetje geluk staan er tegen dan twee oren op. Verre van kangoeroe, hé?

"Onderwater", zo heet de bol Unicat-garen; gaf ze maar de verfrissing die haar naam belooft...

Fotograferen gaat dus net. De sjaal dragen, daar heb ik wonder bij wonder niet veel zin in. Hoe zou dat komen? Ze gaat wel mee naar het werk hoor, en ze ligt te pronken op mijn bureau. Kwestie van "de belofte aan geborgenheid" bij me in de buurt te hebben.

Perfect darkness van Wieke van Keulen

En dit zijn ze alle drie op een rij... Van een vrij stevig garen over een soepel garen naar een echt luchtig garen. Zoals de temperatuur evolueerde sinds eind mei.
Wat een verwennerij: drie sjaals op iets meer dan een maand! Maar ook "oeps... juni is toch wel een dure handwerkmaand geworden".

patronen: Wieke van Keulen

Zoals gezegd, er staat geen nieuwe op de planning. Wat wel komt: een vlieg, een hond of een kangoeroe. Ik ben er nog niet uit. Dat is voor morgen. Ik zou maar eens niets om handen hebben, hé. Dat vind ik een bijna onverdraaglijk idee. Mijn handen moeten steeds bezig zijn, de aandacht afleiden van een hoofd dat of te vol of te leeg is.

Als mijn pijnlijke hoofd het toelaat, ga ik nu solidair zijn met mijn "cursistjes" (om maar een woord te gebruiken, workshopgangers, tassenmeetingdeelnemers, geweldige blogdames...). Ik ga ook maar eens de onderdelen voor een tas knippen. In de sfeer van een jong dametje dat houdt van roze en geel en bijna jarig is.