12 maart 2017

beetjes

De lente is er. Eindelijk. Zonder jas naar buiten, dikke trui moet volstaan. En dan nog veel te warm hebben. Maar wat wil je, met een wollen sjaal om. Hoe dol ik ook ben op sjaals, ik twijfel iedere keer weer. Vind me er niet mee staan. Vraag me af of ik ze misschien anders moet dragen. Maar ach, ik doe het toch. Die zachtheid, dat vertrouwd gevoel.


Deze is bijzonder zacht. Ik ben niet gewoon om met dergelijk licht en fijn garen te werken. Met het nodige gevloek in het begin. Vallende steken. Ik heb daar over het algemeen geen last van. Maar met dit garen... De één na de ander. En laat dit patroon nu helemaal niet vriendelijk zijn om gevallen steken weer op te rapen.

Tja steken laten vallen. Zo kan je de werking van geest ook bekijken. Of is het emotie? Te veel de boel willen redden op het werk, zonder erkentelijkheid, en me daardoor eerder de vuilbak van de dienst voelen. Te veel de boel moeten redden bij de aankoop van mijn huis. Alles te veel alleen. En bij momenten geeft dat kortsluiting. Dat vertaalt zich in moe, zwaar, geen zin.


En zo worden er met kleine beetjes toch dingen gerealiseerd. Een beetje van dit, een beetje van dat. Het "geen zin" overwinnen. Kleine beetjes sjaal, die dan plots toch groot zijn. Kleine beetjes lapjes aaneen naaien, die dan plots een mooi geheel worden, waar ik best wel fier op ben.

Allez, na het beetje bloggen, ga ik nog wat lezen. Buiten, in de zon, met een sjaal rond mijn nek. :-)

weetjes:
paperpiecing: Happy Frog Family van Paper Panache

sjaal:  niet langer verkrijgbaar patroon van Louisa Harding
           2,5 bollen Kidsilk Haze van Rowan (70% mohair + 30% zijde)

28 februari 2017

een beeld van

Dat ik geen keuze heb, zei ze. Dat kiezen voor een leven alleen, zonder mensen dichtbij, geen optie is. Dat de pijn van opgeven veel groter is.

Dat is zo. Ik geef niet op. Al zou ik dat soms willen. De verlokking van rust... Maar dat is natuurlijk maar schijn.


Don't try to fix me, I'm not broken. Een zin in een lied dat ik deze avond voor de twintigste (?) keer hoor. Ongeveer één keer per rijtje breien. Het moet dus al meer zijn dan dat. Traag, weemoedig, intens. En net daarom zo troostrijk. Het is heel herkenbaar. Ik stel me kwetsbaar op. Maar ik hoef niet gered te worden, of geholpen. Ik red het prima zelf.

Placematten voor het nieuwe huis. In de bijna 17 jaar die ik hier woon, kan ik het bezoek, met uitzondering van de kindjes, nog steeds op één hand tellen. Of het scheelt niet veel. Een beeld van eenzaamheid. Eén waar ik me verschrikkelijk voor schaam. Ik hoop dat ik in het nieuwe huis de moed heb om het anders te doen.

weetjes:
patroon: https://www.thespruce.com/easy-twelve-house-quilt-block-pattern-2821182#step2

18 februari 2017

lente in stof

Lentegevoel gevangen in lapjes stof. Leven, licht, vrij. Zoals boodschappen doen, te voet. Een rustig terras, krant lezen, koffie.





weetjes:
patroon: Robin Red Breast van Paper Panache

16 februari 2017

lapjes

Ik vind quilts supermooi. Maar al die lapjes knippen, dat zag ik toch niet zo zitten.

Deze week ontdekte ik dat paperpiecing de geneugte van lapjes perfect doet matchen met de afkeer van knippen. Stukje knippen, zo onnauwkeurig als wat, naaien, beetje bijknippen en dat tientallen keren na elkaar. Schilderen met stofjes. Iets dat langzaam vorm krijgt. Dat vind ik dus super.


Dit is een miniprojectje. Ik zoek nu iets groters voor mijn weekend van vier dagen. Een verjaardagsweekend, dat gisteren jammer genoeg is voorafgegaan door een stevige intercollegiale crisis. Mijn emmer was vol. Ik ga het dinsdag uitpraten met de collega in kwestie. Dat zal voor ons beiden goed zijn en hopelijk de samenwerking verbeteren. Maar ondertussen is het allemaal onaf en word ik heen en weer geschud tussen boosheid, schuldgevoel, paranoïde denkbeelden, hoop. Gekmakend. Om maar te zeggen dat de afleiding van lapjes meer dan welkom is.

weetjes:
patroon: http://www.reginagrewe.de/05gratismuster/gm0004.html

9 februari 2017

gelukkiger makende oorden

Wanneer publiceert iemand een blogbericht? Waarom op precies die dag, dat moment?

Bij mij gaat het vaak om willen delen. Gedeelde trots, die is veel intenser dan trots op je eentje. En verbondenheid, deel uitmaken van een groep gelijkgezinden, in elk geval toch wat handwerk betreft. Dat vooral.

Waarom net nu? Eigenlijk was ik van plan om nog snel een uurtje aan mijn huisjesquilt te werken. Ik benoem die vooralsnog met de grootse term "quilt". Doet denken aan deken, wandkleed, vele, vele blokken. Maar naar alle waarschijnlijkheid worden het gewoon placematten. Ik hou niet erg van herhaling immers.


Maar ik dwaal af. Waarom net nu, tussen thuiskomen en naar een vergadering vertrekken? Omdat mijn gedachten en emoties weer eens in beslag worden genomen door frustraties over bepaalde collega's en een systeem dat hun gedrag duldt. En vermits de foto's toch al klaarstonden, is er niets geschikters (te lezen met een korreltje zout) dan een blogbericht om mezelf te herprogrammeren naar creatieve en gelukkiger makende oorden. Voila!


weetjes:
patroon:  Sublime Bag van Sew Sweetness
stof:        katoen uit de voorraad
               kurkleer van bij k-bas
               Decovil light
               Vlieseline plakkatoen G700
grootte:   32,5cm lang, 27,5cm hoog, zo'n 14,5cm breed onderaan

7 februari 2017

samenkomst der seuten

Op een volgens het weerbericht zwaarbewolkte dag, kwamen drie seuten samen (volgens diverse internetbronnen: seut = suf persoon, iemand die alles goed vindt, sukkel). "Seut" was door de gastvrouw gebombardeerd tot woord van de dag. In diverse betekenissen, als "slappeling die niet aan een hond durft te komen", als later op de dag ook "naaiseut" (hoewel dit eerder te richten was aan de naaimachine die problemen had met de onderdraadspanning, dan aan de bediener van de naaimachine, maar dat beseft ze niet steeds).

Om maar te zeggen dat het binnenshuis een en al zonneschijn was. :-)


Of de uitleg van de juf zo geslaagd was, dat valt nog te bezien. Ze kwam niet erg goed uit haar woorden. Getuige uitspraken als: de laatste vier stiksels zijn voor het laatste (lees: de lastigste vier stiksels zijn voor het laatste).

Ik hoop dat het wel meeviel. En dat we dit nog vaak kunnen doen! Dankjewel, lieve schatten!
Ik ben zo fier op ons! Dat wou ik toch nog even zeggen, want dat is wat ik ook voel, wanneer ik naar de foto hierboven kijk.


weetjes:
patroon:  Mini Necessary Clutch Wallet van Emmaline Bags
stof:        buitenstof van bij Stoffen Artevelde
               binnenstoffen van bij de Banier
               Decovil light
               Vlieseline plakkatoen G700
grootte:   14cm lang, 10,5cm hoog, zo'n 4,5cm breed

5 februari 2017

van klein naar...

Klein beginnen en groot eindigen. Het verloop van een creatief weekend.


En het grote, daarvoor is eerst licht nodig...

weetjes:
patroon:  Sisko by Mieke
stof:        kurkleer en knijpframe van bij K-Bas     
grootte:  10cm breed, 8,5cm hoog