janusje

23 juni 2015

archief der perfecte picknick

Ik weet niet hoe het met de medepicknickers zit, maar ik keer telkens even terug naar vorige blogberichten. Om de sfeer te proeven, te kijken of er nog hartelijke, plagende, of van welke soort dan ook, reacties bijgekomen zijn. Dus om het mezelf gemakkelijk te maken, volgt hier een opsomming van alle blogberichten. Een saaie opsomming, een heerlijke inhoud.
Ik vul aan telkens er iets nieuws verschijnt.

21 juni 2015

Blogland zal nooit meer hetzelfde zijn

Voor de kleurige en fleurige gevels van de huizen in Misteria Lane, werden zaterdag picknick-dekens gespreid. Bovenop de berg. Alleen al de "beklimming" onder luide welkomstkreten en uitbundig gewuif, maakte de dag heel bijzonder. Thuiskomen in blogland... Zo warm en hartelijk. Schitterend gewoon.

Zelden voelde ik me zo op het gemak in groep. OK, ik wil graag meer babbelaar zijn, want zo maak je contact en leer je mensen echt kennen. Maar soit, ik had toch rust in wie ik ben en genoot van de kleine gesprekjes, van het kijken en luisteren, van de sfeer, van de zon die soms kwam piepen, zelfs van de donkere en dreigende wolken die boven onze hoofden passeerden. Verdord gras en zand, de vele vlaggenlijnen, kleur en lekkers, vakantiegevoel.

Een beetje Misteria Lane-sfeer is me naar huis. Klein in afmetingen, groot in wat het binnenin teweegbrengt.

Dankjewel Ellen en An! En dan vergeet ik nog het armbandje...

Foto's maakte ik niet, op de huisjes na. Die zijn van Brigittes hand en voor mij het summum van handwerken. Ik kan er blijven naar kijken.
Foto's zag je ongetwijfeld al passeren op andere blogs... Ik pik er eentje van mevrouw Onliemie. De dames van de picknick, zij die maken dat blogland niet meer hetzelfde is.

Dankjewel dames!

En Carla, jij bent ontzettend bedankt voor je mooie tas! Vermits ik altijd wel een handwerkje bezig ben, zal ze elke dag mijn schouder sieren. Tassen maken, is één ding; maar een tas krijgen... dat maakt ze pas heel bijzonder en heel waardevol. Superbedankt!

16 juni 2015

met graagte (gewoon omdat het mooi klinkt)

Af... jammer en toch weer niet. Jammer want het maken gaf me veel plezier en doel. En toch ook weer niet, want ze is zalig om dragen en nog vol belofte van innerlijke warmte. Nee, de kast is geen sjaal rijker... :-).

Nog nooit had ik een sjaal die zo soepel valt en zo licht is. Zit de zijde er voor iets tussen?

full circle van Wieke van Keulen

Zo net kreeg ik zin in nog een geheim projectje. De stof ligt al klaar. Een paar vrije uren liggen te lonken, dus hup, in gang schieten... Met graagte verplaats ik de avond wasserij van donderdag tot na het weekend :-).

14 juni 2015

zonnegeel

Zonnegeel, in werkelijkheid currygeel, zoals de verpakking zegt, of mosterdgeel, okergeel,... Soit, een heerlijk kleur, mijn kleur voor de zomer. Ondertussen is al duidelijk dat het heel moeilijk wordt om deze sjaal opzij te leggen voor later. Nog één bolletje en ze is af. Nog een dag of wat bedenktijd.

Full circle van Wieke van Keulen

Genaaid werd er ook in het weekend. Een vooralsnog geheim project. Ik hoop dat het precies goed is. Niet te veel, niet te weinig, precies wat het moet zijn. Wat zie ik uit naar volgend weekend! Een al even geheime ontmoeting...

10 juni 2015

zomerse frivoliteit

Een bijzonder patroon, tikkeltje frivool. Het was even wennen, maar nu hou ik er echt van. En het garen... een nieuwe ontdekking: Lang Yarns Seta Tweed, een heerlijke mengeling van zijde en katoen. Zo zacht en licht!
Meer valt er precies niet te zeggen...

Full circle van Wieke van Keulen

7 juni 2015

Met kleine oogjes presenteer ik u de envoi-sjaal. Ze is gisteren al gedragen en goed bevonden. De perfecte beschermer tegen de Kalmthoutse wind en als anti-zonnebrand doet ze ook behoorlijk dienst. Alleen stom van mij dat ik het laatste half uur op de heide de sjaal heb afgedaan, met verbrande rode armen tot gevolg. Maar goed, na een ultrakorte slaap (de kleine oogjes) is al het rood gelukkig verdwenen.

Envoi van Wieke van Keulen

Ik moet bekennen dat ik ondertussen een andere sjaal, de full circle, begonnen ben. Een mooi mosterdgeel exemplaar. Als ze af is, verdwijnt die sjaal in de kast en wordt ze pas uitgehaald op een bijzonder moment. Een moment dat onafwendbaar naderbij komt, hoewel ik de timing niet ken, en waar ik torenhoog tegenop zie. Dat er een stukje warmte klaarligt tegen dan... Hopen maar dat ze niet uit de kast moet in de komende maanden of jaren...

Voila, dan neem ik nu de mosterdgele wol en ga genieten van de zon op een terras in Gent.
Een fijne dag gewenst!

2 juni 2015

de belofte van een sjaal

Sjaals en co (zijnde omslagdoeken, een spreitje voor in bed, en in de superlatief dekens)... Symbolen voor warmte, geborgenheid, een veilig coconnetje...Die dingen mis ik in het leven. Sjaals bijgevolg, heb ik met hopen. Elke sjaal weer die ultieme belofte van geborgenheid. Maar zo werkt het natuurlijk niet. En na een poosje is een sjaal dus weer gewoon wat het is, een sjaal. En moet er een nieuwe gemaakt worden. Maar deze is nog in de maak. Ze belooft nog geborgenheid...

Envoi van Wieke van Keulen