De remedie tegen piekeren!

 

Eergisteren stond hier ei zo na een "help!"-bericht. Hoe zo?

 

Gezond eten is sinds maandag de boodschap. Geen suiker, vet en zout meer, tenminste niet in de hoeveelheden die ik ze at ten koste van groenten en fruit. En, niet meer piekeren over een moeilijke taak die ik dit weekend te doen heb. Een hele opdracht. Moeilijk, heel moeilijk... Maar er was een remedie: ook het doel stellen om tegen het moeilijke weekend een tas te maken, om daar dan "dingen-die-een-veilig-gevoel-geven" in mee te nemen. Daarvoor moest ik fanatiek en geconcentreerd naaien wegens de krappe deadline. De perfecte en gezonde remedie tegen piekeren en denken aan al wat ik even niet meer mag eten (totdat ik het slechte-gewoonten-patroon min of meer doorbroken heb)!

 

Ah ja, het help-bericht... Dinsdagavond alle patroononderdelen geknipt, en... vastgesteld dat de helft fout was! En de stof was op! Ik had bijna opgegeven. Maar nee, en zie hier de tas! De paarse strepen zijn er omdat de bruine stof op was. En eigenlijk vind ik het heel geslaagd. Het geeft een sportieve look aan de tas.

 

Het patroon komt uit het boek 'Zo Geknipt!' van Sanne & Riet.

 

Maar morgen meer foto's, wanneer bij daglicht het paars misschien nog net een beetje paarser is.

orde versus chaos

Ik naai en naai en naai, brei nog tussendoor, zoek nieuwe projectjes... Het is fijn. Maar het is ook een vlucht. Weglopen voor waar ik niet in slaag. En dat zijn veel crucialere zaken... Zucht.

Orde scheppen in de chaos. Dit mandje is gemaakt naar een patroon van Pink Penguin. Ik maakte het iets groter. Het is ideaal om aap 3 in op te bergen. Of beter, de aanzet van aap 3. Van de zetel boven, naar de keuken beneden, op zijn geheel in de schoudertas. Lekker makkelijk.

een slaapzak voor aap

Aap heeft een slaapzak nodig. Wanneer we samen uit logeren gaan, dan kan ze toch niet zomaar in mijn valies verdwalen tussen de kleren, boeken, bolletjes wol en wat daar nog in zit!

Op maat gemaakt, lekker warm (ja, ja, gevoerd), vrolijke lentekleurtjes. Paars! ('t Is maar dat je het weet...)

Deze voormiddag ging ik zwemmen. Zonder aap, maar met de neefjes. Zwemles... Het was anders niet bepaald zwemweer. Heel goed ingepakt door de sneeuw fietsen naar het zwembad. Traag, voorzichtig om toch maar niet te slippen.

En dan loop ik door de doucheruimte naar het zwembad, kleinste neefje op de arm, zwemzak in de andere hand... om daar volkomen roemloos onderuit te gaan voor een massa publiek onder de douches. Het neefje heeft niets. Mijn reflexen werken blijkbaar goed. Zelfs geen traantje heeft hij gelaten. En ik... een portie schaamte rijker en een pijnlijke knie. In assorti met het paars van de slaapzak!

Elisanna-clutch

De 'clutch met rimpels' van Elisanna! Met een kleine bemerking: de paspel en voeringstof zijn paars! Niet te zien op de foto, maar ja...

Inspiratie voor de kleur van de bloemen vond ik bij haar. Had me vroeger nooit gezegd dat ik roze mooi zou vinden! Mijn lievelingssjaal is roze, mijn trui heeft een roos randje... Het mag wel niet om het even welke tint zijn. Daarin ben ik wel nog kritisch.

Toen de clutch bijna af was, deed het me plots zo erg denken aan een bruiloft. Niet dat ik ga trouwen, verre van. De vorm, de rimpels... Nee, niet de kleur. De lus aan de clutch liet ik dus maar weg. 't Zou dan echt teveel aan trouwerij doen denken. Roze mag dan, maar het moet ook weer niet te meisjesachtig of vrouwelijk zijn.

gemijmer

de schildpadden kennen hun bestemming!

Het is je gegund!
Stuur je jouw adres?

Aan allen die mee deden, volger werden, reacties achter lieten... Dankjewel! Ik vind het fijn!



snotteren in stijl

Gisteren lag er sneeuw, veel sneeuw! Tijd om te sleeën!

We gingen naar de plek waar we als kind ook al gingen. Zo'n 25 tot 30 jaar geleden. Even enthousiast, dat wel. Maar toch kleine verschillen:

• Honderd meter hollen, een slee voorttrekkend, nee niet erop deze keer, en dan hijgen en toch maar rustiger aan doen.

• De helling af met de slee... hmm, dat is toch wel hoog, toch maar wat remmen. Dag kinderlijke onbevreesdheid... De neefjes hadden daar overduidelijk nog geen last van.

• Zie je dat groene plastieken glij-ding? Voorzien op een kinderpoep. De tante met de "olifantenpoep" (zoals de neefjes dat maar al te graag benadrukken) wou het ook eens proberen. Het gleed, dat wel. Het had zelfs een heel natuurlijk remmechanisme: een ophoping van sneeuw tussen mijn jas en mijn rug. Brrr... Dat komt ervan als je teveel gaat liggen om die benen toch maar van de grond te krijgen.

Eenmaal thuis maakte ik een zakdoekhoesje naar dit patroon. Om in stijl te kunnen snotteren. Voor als ik verkouden word, maar dat is nu nog niet aan de orde. Gelukkig maar...