uiterste houdbaarheidsdatum

De uiterste houdbaarheidsdatum ten huize Janusje wordt precies bereikt. Het begon met twee broeken die het in de wasmachine begaven. (Dat hoop ik althans. Het kan ook zijn dat ik een week rondliep met een gat op mijn bil.) Eén februari was dat, daags na de solden dus. Broeken heb ik niet op overschot, dus er dienden er nieuwe gekocht te worden. De winkeldame leidde me rond in de nieuwe collectie, maar gelukkig bespeurde ik vanuit mijn ooghoek een soldenhoekje. Twee nieuwe broeken. Mooier dan de oude :-).

Dan was er de GSM. Die had al een jaar of zo de niet zo leuke eigenschap om te pas en te onpas het alarm te laten afgaan. 's Nachts natuurlijk, bij voorkeur rond een uur of drie. Maandag liet ook de sms-dienst het afweten. Sms'jes ontvangen kon hij nog wel, alleen bevatten die geen tekst meer. Vrij nutteloos dus. OK, nieuwe GSM. Een goedkope smartphone werd aangeschaft. Mee met de tijd, nietwaar?

Om de kosten te drukken (en eigenlijk vooral voor het plezier), werd een hoesje gefabriceerd. Van ver lijkt het wel wat. Van dicht is te zien dat mijn geduld het liet afweten. Getuige een detailfoto voor de ongelovigen...
Het moet er maar mee door.

O ja, de sandalen werden bovengehaald. Met loslatende zolen, hoe kan het anders? Maar die zullen nog een jaartje moeten wachten op vervanging. Rubberlijm zal wel soelaas brengen.

Nog een heel fijn weekend gewenst!

En dank, dank, dank voor de bemoedigende reacties op mijn vorig bericht! Ik was en ben er zo blij mee!

gestolen momentjes van rust

Gestolen momentjes van rust:
- paardebloemen op het mooiste plekje Gent
- een bankje tegen een heerlijk warme muur
- voor het eerst terug sandalen aan
- een boek, één dat goed lijkt te worden. Goed voor op schoot te houden, want de letters vinden maar moeizaam een weg naar mijn hoofd.
- nog een stukje piano, verre van perfect, maar dat geeft niet.

Ik heb iets heel, heel ergs gedaan in het weekend (OK, geen strafbare feiten voor wie daaraan zou twijfelen).
(Ik had geschreven wat, maar dat voelt niet goed. Te openbaar, dit medium. Te algemeen. Als iets op iemand zijn bord gooien en die moet er zijn plan dan maar mee trekken.)
Maar goed, ik was heel agressief op alles en iedereen, mezelf op de eerste plaats, en wou verdwijnen naar Pluto.

Pluto bleek te ver. En ik wil daar niet zijn, eigenlijk. Dus sinds gisteren probeer ik mezelf weer in de ogen te kijken en het leven aan te gaan. Met spijt, heel veel spijt om wat ik gedaan heb. Met het verlangen om alles ongedaan te kunnen maken (wat niet kan), om wakker te worden uit wat een nachtmerrie lijkt (maar realiteit is). En met de wetenschap dat ik nooit of te nimmer nog luister naar mijn vernietigende blik over mezelf. Luisteren naar een blik... klopt niet... Ik weet het, "Zoet" de mascotte diende daar al voor. Die ligt sinds vrijdag ondertussen kapot geknipt in een vuilbak ergens te lande. Maar ik hoef geen mascotte meer. Ik voel het binnenin nu.

Pfff... toch wel raar dat bloggen. Alsof je de volgers kent, iets wil delen. En tegelijk zo openbaar en afstandelijk. Dus ik weet eigenlijk niet goed wat ik met dit bericht wil. Versturen maar? Risico nemen?

(Ik wil toch risico op misvattingen vermijden: ik ben OK! Ik merkte bij vorige berichten dat mijn woorden soms erger overkomen dan ik voel.)

O ja, Veloma is weerom van Fabrizio Paterlini, één van mijn favorieten voor de moment.
Dan is het nu tijd voor een hapje en nadien wordt de naaimachine weer bovengehaald.

Blij dat jullie er zijn! Dankjewel!

en hier is Zoet

Op de dag dat ik besloot om komaf te maken met mijn oude overlevingsmechanismen en daar toch hardnekkig weer naartoe werd getrokken en even hardnekkig niet wou toegeven, ben ik gaan naaien. Zomaar iets, niet bijzonder veel zin, maar het moest. Om niet toe te geven aan gepieker hé. Uit een boek dat ik kreeg van de schoonzus voor mijn verjaardag. Vers van de pers toen. Dagvers. Dus durfde ze het aan om het mij te geven (want ze dacht dat ik alles had wat er aan naaiboeken verschijnt, wat dus niet is. Ik heb er zelfs maar twee.). Gaandeweg groeide de verbondenheid met... Zoet? Ach waarom niet (ik pieker immers niet meer over stom of niet stom :-) )? Het knuffelgehalte is niet hoog. Daarvoor is ze mij niet zacht genoeg. Maar als mascotte kan ze tellen. Niet?

uit: Feest in het knutselbos

een beetje van alles

patroon: cozette

Er werd nog een deken gemaakt. Niet voor mezelf deze keer, hoewel ik wel enorm hou van de stoffencombinatie.

Het primrose-stofje komt van de nieuwe webshop Liesellove. Ik had mezelf als doel gesteld om het stofje te gaan afhalen. Iets dat ik eng vind... wat achteraf gezien natuurlijk helemaal niet nodig was.

Ik vind het fijn om me te omringen met warme dingen. Een lievelingsknuffel heb ik, een knuffeldeken ook, evenals een lievelingstas... En nu? Nu weet ik het even niet. Ik weet ondertussen wel dat ik het heel fijn vind om iets te maken voor een specifiek iemand. Daarentegen zomaar iets maken om bijvoorbeeld een voorraadje in huis te hebben, kan me niet motiveren. Bandwerk is ook niet aan mij besteed. Het wordt even heel goed nadenken over een nieuw project. Geen fijn gevoel.

Dankjewel voor het duimen gisteren! Er werd een spervuur aan vragen op me afgestuurd, door zo'n gladde HR-jongen. Ik heb gemerkt dat ik me gauw in het nauw gedreven voel onder zo'n verbaal 'geweld' en mijn kracht verlies. Ik geraak dan niet meer uit mijn woorden. Hoewel ik overtuigd ben dat de job iets voor mij zou zijn en dat ik dat goed zou doen, begin ik dan toch te twijfelen. Het wordt nog even afwachten op het resultaat. Dat ik de job heb, zou me verwonderen, maar op een plaatsje in de wervingsreserve stel ik toch wel mijn hoop. En ondertussen bedenk ik hoe heerlijk het moet zijn om zeker te zijn van jezelf. Hoe zalig rustig en vredig.

op naar de zomer

 Nog eentje van Swoon sewing patterns: de india hobo bag. Na het harde labeur van Betty's en Stella's een gemakkelijk, snel klaar en ultralicht werkje. Ik heb alle patroondelen verstevigd, maar met de lichtste vlieseline die ik in huis had. Het resultaat is een licht en zomers tasje.

Waarom nog een Swoon patroon? Omdat mijn laatste Stella geheel onverwachts op bijval kon rekenen bij de ontwerpster en de Amerikaanse achterban. Ik was even duizelig van opwinding! Dank aan Sarah van Khadetjes om me daarvan op de hoogte te brengen!

Maar goed, nog een tas dus om de verovering van Amerika verder te zetten! Nee, grapje... maar het onverhoopte succes gaf wel een boost om aan iets nieuws te beginnen.

Wanneer hartenvogels op de post gaan

 ... doen ze dat voortaan in stijl. Het idee van de bloemetjes vond ik hier. Lint en bloemen stikte ik vast op het kaartje. De hartenvogel is achteraan met een stukje plakband vastgekleefd en kan dus gemakkelijk verwijderd worden.

Een fijn weekend gewenst!

O ja, nog een vraagje: kan er aanstaande woensdag van 12u tot 15u massaal geduimd worden? Ik heb dan nog eens het finale gesprek voor een job die ik graag wil.
Ondertussen ben ik 4 maanden thuis en dat is al veel te lang. Zo lang dat zelfs naaien meer een opdracht is om de tijd te doden, dan een activiteit waar ik echt van geniet. Allez, eenmaal bezig geniet ik wel, maar aan het werk geraken... dat is een heuse opdracht.

een voor en naatje

'Voor' stond de lamp in de kringloopwinkel. Groen en geel en met een vieze lampenkap.

'Tijdens' is de lamp ontmanteld, werd het hout grondig (zo grondig mogelijk) geschuurd en de vieze lampenkap als patroon gebruikt voor de nieuwe.
 'Tijdens' leerde ook het volgende:
1. Pruts niet met schroeven boven het aanrecht, want voor je het weet, verdwijnt de schroef in de afvoer.
2. Geen goed idee om de contactpunten van het elektriciteitssnoer vast te nemen wanneer die onder stroom staan. Niet dat ik dat niet weet, maar ik moest er blijkbaar nog eens aan herinnerd worden.

 
'Na' is het een lampje om verliefd op te worden. Ik kon er een paar weken zelf naar kijken. Vandaag werd het afgegeven als verjaardagscadeautje.

(Wat is het fijn om trots te zijn.)